Το Πλαίσιο: Για να είνα οι Σχολική Γιορτή μια πραγματική γιορτή μάθησης
Μπορούμε να πούμε ότι η Σχολική Γιορτή συντίθεται από δύο βασικούς πυλώνες της εκπαιδευτικής διαδικασίας: το έργο που συντελείται μέσα στην τάξη, στο πλαίσιο ενός διδακτικού αντικειμένου, και το έργο που συντελείται μέσα από τη συνεργασία των διδακτικών αντικειμένων. Το δεύτερο είναι αυτό που συχνά περιγράφουμε ως «το κάτι παραπ
άνω που προκύπτει πέρα από το απλό άθροισμα των μερών».
Όταν αυτή η συνεργασία των διδακτικών αντικειμένων – που ολοκληρώνεται μέσα από τη συνεργασία των ίδιων των εκπαιδευτικών – δεν υπάρχει, η σχολική γιορτή χάνει όχι μόνο το πλεονέκτημά της ως διδακτική μεθοδολογία, αλλά και την ίδια της την ομορφιά.
Πώς θα ήταν, λοιπόν, αν βάζαμε σε προτεραιότητα τη σχολική γιορτή ως αποτέλεσμα παιδαγωγικής συνέργειας, και μάλιστα σε όλα τα επίπεδα; Από τον σχεδιασμό των αναλυτικών προγραμμάτων και του ωρολογίου προγράμματος, έως το σχέδιο μαθήματος και το διδακτικό σενάριο κάθε εμπλεκόμενου εκπαιδευτικού. Από την άλλη, πώς σχεδιάζεις τη δράση μιας σχολικής μονάδας ώστε αυτή η πολυπόθητη “συνεργατική διδασκαλία” να μετατρέπει τη σχολική γιορτή σε αφορμή για ακόμη ουσιαστικότερο έργο μέσα στην τάξη;
Μια καλή αρχή ίσως είναι να αποκτήσουμε ορισμένες κοινές παραδοχές για την παιδαγωγική προσφορά των διδακτικών αντικειμένων. Και επειδή το θέμα μας, στην παρούσα συγκυρία, είναι η Μουσική, ας αναρωτηθούμε: γνωρίζουμε πραγματικά τί προσδοκούμε να προσφέρει η Μουσική στους μαθητές μας; Έχουμε ως σχολική μονάδα κοινές στάσεις και πεποιθήσεις για τον ρόλο της Μουσικής στη ζωή, στη γιορτή, στη μάθηση, στην εκπαίδευση και τελικά στην ίδια την παιδεία;
Όταν τέτοια θεμελιώδη ζητήματα Μουσικής Παιδείας και Εκπαιδευτικής Πολιτικής είναι ξεκάθαρα, τότε ίσως και η επιτυχία της σχολικής γιορτής, σε όλα τα επίπεδα, να γίνεται σχεδόν μονόδρομος. Γιατί τότε εξασφαλίζεται αυτός ο δεύτερος πυλώνας που προαναφέραμε: ο πυλώνας που ξεπερνά τους μεμονωμένους παιδαγωγικούς στόχους των επιμέρους διδακτικών αντικειμένων και θέτει στο επίκεντρο την ολιστική ανάπτυξη του ανθρώπου.
Ο Εισηγητής: Επικαιροποιημένη Βιογραφική Παράγραφος 2025-2026
Ο Δημήτριος Σαρρής είναι εκπαιδευτικός μουσικής – για φέτος σε τρία δημοτικά σχολεία και ένα Πανεπιστήμιο. Έχει ερευνήσει τον λεγόμενο “μουσικό γραμματισμό πεδίου” (musical disciplinary literacy) που πρακτικά σημαίνει ότι όλοι οι μαθητές παίζουν μουσικό όργανο στην τάξη και όλες οι τάξεις είναι ταυτόχρονα και μαθητικές ορχήστρες. Έχει επίσης ερευνήσει την σχέση Μουσικής και Σχολικής Ζωής στην πράξη, σε ένα πλαίσιο που ονομάζει “Κοινωνική Μουσική Εκπαίδευση”. Σε πρόσφατη εργασία του κάνει λόγο για το γενικό σχολείο ως ένα δυνάμει “Μονοθέσιο Μουσικό Σχολείο”, συνθήκη που μέσω έρευνας στο πλαίσιο του International Network for Sound in Education (INSE) διαπιστώνει πως λίγο-πολύ ισχύει σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες. Έτσι, αυτόν τον καιρό, δίνει μια βαρύτητα στη δυνατότητα επικοινωνίας των Εκπαιδευτικών Μουσικής για θέματα Μουσικής και Ήχου σε περισσότερο διεθνές επίπεδο.
Βιβλιογραφία: Οι ερευνητικές και συγγραφικές απόπειρες
Βασική Βιβλιογραφική Πηγή
Σαρρής, Δ. (2025). Μεγιστοποιώντας τα Παιδαγωγι
κά Οφέλη στις Μουσικές Σχολικές Γιορτές. Educational SoundLab. DOI: 10.5281/zenodo.20177148. https://www.academia.edu/167147679/
Από το οπισθόφυλλο: Το «παράδοξο των σχολικών γιορτών» έγκειται στο γεγονός ότι ενώ είναι μια μεγάλη ευκαιρία δημιουργικότητας και συνάντησης της σχολικής κοινότητας, τελικά φτάνουν να είναι μια δράση που δυσκολεύει μάλλον, παρά ευκολύνει το διδακτικό έργο, ιδιαίτερα του Εκπαιδευτικού Μουσικής. Τί μπορούμε να κάνουμε γι΄ αυτό; Εδώ, αναζητούμε δόκιμες πρακτικές και λύσεις για τις σχολικές γιορτές μου «μας αξίζουν» και ενδυναμώνουν κάθε εκπαιδευτικό στο έργο του.
Εν όψει επικείμενης επιμόρφωσης εκπαιδευτικών η βιβλιογραφία είναι υπό ενημέρωση
ΣΧΕΤΙΚΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ
Εισαγωγή στον Εκπαιδευτικό Ηχοπερίπατο (e-book)
Πρακτική της Μουσικής Εκπαίδευσης
Μέθοδος Δραστηριοτήτων για τον Ήχο στην Εκπαίδευση – Η έκδοση (2023)